Stories
NEX
Hij zit rechtop aan tafel, keurig in een jasje, scherp van geest en met een glimlach die verraadt dat hij het leven nog altijd met nieuwsgierigheid tegemoettreedt. Vijftien jaar geleden nam hij afscheid als burgemeester van Noordwijk. Het was tijd voor zijn pensioen. Tijd voor andere dingen. Maar helaas werd hij binnen enkele jaren getroffen door een hersenbloeding.
OUD-BURGEMEESTER
VAN NOORDWIJK
HARRY GROEN:
‘Ik zeg nog steeds “we”’
Zijn burgemeesterschap in Noordwijk begon onverwachts. Hij was in de race voor Leiden, maar verloor het referendum. Kort daarna kwam het aanbod om waarnemend burgemeester van Noordwijk te worden. ‘Ik heb toen direct gezegd: “Dat is toch geen troostprijs voor mij?”’ Na een jaar als waarnemer bleef hij als vaste burgemeester. Van 2003 tot 2011 was hij het gezicht van Noordwijk. Het bleek een van de gelukkigste periodes uit zijn leven. Noordwijk verraste hem. ‘Ik kende alleen de zee. Maar Noordwijk Binnen, met dat middeleeuwse patroon en die geschiedenis, daar ben ik echt verliefd op geworden.’ Wat hem vooral aantrok was de unieke combinatie van badplaats en historisch dorp. ‘Ik zag meteen: hier liggen kansen.’ Zijn trots zit ’m niet in één specifiek project, maar wel in hoe hij naar eigen zeggen het bestuur wist te veranderen. ‘Ik heb geprobeerd een bord spaghetti om te vormen tot een bord asperges,’ zegt hij, met een glimlach. ‘Ik wilde meer structuur, meer helderheid.’
Tekst: Sabine Hertogh-van der Salm
Fotografie: Monica Stuurop
CHEF VERKOOP VAN NOORDWIJK
Zichtbaar en overal aanwezig. ‘Management by walking around,’ noemt hij het zelf. En ja, hij was zich bewust van zijn flamboyante imago. ‘Tuurlijk was ik een ‘glossy’ burgemeester, maar ik kwam net zo graag bij de jaaropening van de vogeltjesvereniging.’ De betrokkenheid bij Noordwijk zit nog altijd diep. ‘Het is de mooiste badplaats van Noordwest-Europa. Dat moeten we blijven uitdragen. Je hoort het: ik zeg nog steeds “we”. Tja, als burgemeester ben je natuurlijk ook chef verkoop. Dat was ik met hart en ziel.’
Wat zou hij willen meegeven aan Noordwijk? ‘Blijf een samenhangende gemeente. Wees trots en draag dat uit.’ En aan nieuwe jonge leiders? Hij glimlacht, denkt even na: ‘Doe het op je eigen manier. Maar ken de materie. En behandel iedereen gelijkwaardig.’ Het burgemeesterschap gaf hem veel, maar vroeg ook alles. ‘24 uur per dag, zeven dagen per week,’ zegt hij. ‘Maar ik vond het verrukkelijk.’ Toch was er een prijs: minder tijd voor privéleven, minder ruimte voor een relatie. ‘Dat heeft me misschien wel iets gekost, ja. Maar ik heb geen spijt, wel besef. Je maakt keuzes.’
'Als burgemeester ben je natuurlijk ook chef verkoop. Dat was ik met hart en ziel.'
DE KLAP DIE ZIJN LEVEN VERANDERDE
Na zijn vertrek in 2011 leek een rustigere fase aan te breken. Tot die zondagmorgen in 2014. ‘Half tien: ik viel uit mijn bed. En wat ik nooit zal vergeten is de klap. Zonder weerstand, tachtig kilo naar beneden. Dat is een enorme dreun.’ De diagnose was heftig: een hersenbloeding. Hij was voor 70 tot 80 procent verlamd. ‘Mijn eerste zorg was: weer leren lopen.’ Wat volgde was anderhalf jaar intensieve revalidatie. Fulltime. Dag in, dag uit. Opgeven kwam niet in hem op. ‘Nooit. Geen moment.’
TROTS EN DOORZETTINGSVERMOGEN
Wat hem vooral geholpen heeft in die tijd zegt hij met een knipoog: de revalidatietherapeuten. ‘Het helpt namelijk als dat leuke, intrigerende vrouwen zijn,’ zegt hij lachend. ‘Mijn trots liet mij in het bijzijn van die therapeuten niet toe dat ik mijn been niet kon optillen. Challenge me op mijn trots, dan heb je mij te pakken.’ Humor als motor. Maar daaronder zit discipline. Doorzettingsvermogen. En misschien ook iets van zijn verleden: een seminarieopleiding, een leven waarin hij vaker moest knokken en aanpassen. Een periode waar hij nog regelmatig aan terugdenkt, maar uiteindelijk wilde hij toch geen priester worden. ‘Ik ben van het seminarie afgeschopt wegens rebels gedrag. En het celibaat? Dat was ook niet aan mij besteed. Ja, ik heb wel lastige trekjes. Ik kan dominant zijn en soms ook behoorlijk scherp. Het is geen excuus, eerder een constatering. Ik ben zoals ik ben,’ zegt hij schouderophalend. Daar staat ook iets tegenover, benadrukt hij. ‘Ik heb een grote mate van loyaliteit. Als ik met iemand een relatie opbouw – in welke vorm dan ook – dan zal ik je nooit laten vallen.’
LEVEN IN HILLEGOM
Vandaag de dag woont hij in een woonzorglocatie in Hillegom. Over de zorg is hij uitgesproken positief. ‘De staf is geweldig, echt geweldig.’ Maar het leven daar is confronterend. Hij woont tussen een groot aantal mensen met dementie. ‘Ik sta er versteld van hoe wijdverbreid dat is. Het is een verwoestende ziekte.’ Het raakt hem zichtbaar. ‘Ik kan geen grappen meer hebben over dementie. Mensen weten niet waar ze het over hebben.’ Juist daarom blijft hij actief. ‘Ik zit nog bij de Rotary. Ik spreek veel mensen en ga zo vaak mogelijk weg uit mijn woonlocatie. Dan zeg ik: “Kom me ophalen, we gaan lunchen. Ik betaal wel.” Even weg. Liefst naar Noordwijk. Even een ander gesprek. Dat maakt voor mij echt het verschil.’
'Ik heb geprobeerd een bord spaghetti om te vormen tot een bord asperges. Ik wilde meer structuur, meer helderheid.'
ACCEPTATIE, MAAR GEEN BERUSTING
Hij is realistisch over de toekomst. ‘Ik ga uit van het slechtste scenario,’ zegt hij. ‘En daar bereid ik me op voor.’ Hij verwacht nog jaren in een vergelijkbare situatie te leven en heeft dat in zekere zin geaccepteerd. Maar dat betekent niet dat hij stilzit. ‘Ik ga geen energie besteden aan dingen die ik niet kan veranderen. Maar wat wél kan, daar ga ik voor.’ Hij kijkt zelfs nog vooruit naar nieuwe rollen. ‘Als er ergens een mediation nodig is, zou ik dat graag doen. Ik kan lijnen uitzetten, overzicht houden, resultaat boeken.’
Ook op ander vlak zou hij nog dingen willen proberen. ‘Ik houd enorm van klassieke muziek, liefst op vol volume – ik krijg daar geen genoeg van. Ik zou nog weleens een orkest willen dirigeren.’ Als hij terugkijkt op zijn leven, is hij nuchter. ‘Ik ben een slagerszoon zonder afgeronde opleiding,’ zegt hij. ‘En toch heb ik iets moois opgebouwd.’ Hij is ook kritisch op zichzelf. ‘Hier en daar ben ik te hard geweest wellicht.’ Maar hij accepteert dat als onderdeel van zijn ontwikkeling. ‘Voordat de kist dichtgaat zal ik zeggen: “Het was mooi.” Maar ik ben nog niet klaar hier. Ik zit nog vol energie!’