Op weg naar het licht
De zon is terug. Na maanden van grijs en kil weer, merk je het meteen buiten: het licht verwarmt de aarde en zet alles langzaam weer in beweging. Onder de grond hebben bloembollen hun werk gedaan: wortels hebben zich verspreid, krachten verzameld. Nu breken ze door de aarde, op weg naar het licht. Velden kleuren in een explosie van geel, paars en rood. Mensen volgen instinctief: de fiets wordt gepakt, een terras gezocht. Even stilstaan bij die kleurenpracht.
Voor buitenstaanders lijkt het vanzelf te gaan. Maar wie hier is opgegroeid, weet beter: achter die velden vol kleur schuilen maanden van werk. In het najaar verdwijnen miljarden bollen de grond in. Daar doen ze hun werk in stilte, terwijl boven de aarde de winter voorbijtrekt. Pas later laten ze zien wat daar al die tijd groeide: kleur, geur, leven.
Als kind liep ik in het vroege voorjaar met mijn roze laarsjes door de percelen van mijn ouders, op zoek naar de eerste groene puntjes. Soms leek een veld nog leeg. Maar wie goed keek, zag dat het leven al begonnen was. Daar besefte ik: wat je plant, aandacht geeft en verzorgt, vindt uiteindelijk zijn weg naar het licht. En in dat licht begint het te groeien. In de bollensector draait alles om geduld en zorg. Narcissen en hyacinten openen het seizoen, tulpen volgen, pioenrozen nemen het stokje over en dahlia’s kleuren de nazomer. Achter elk veld schuilt vakmanschap, aandacht en doorzettingsvermogen. De bloemen die we bewonderen zijn geen toeval. Ze zijn het resultaat van telers die blijven investeren in wat nog niet zichtbaar is.
Juist nu voelt dat belangrijk. In de wereld heerst veel onzekerheid. Mensen oordelen snel, staan tegenover elkaar en vergeten soms dat samenwerken verder brengt. In het licht worden onze littekens zichtbaar, maar het laat ook zien hoeveel veerkracht we in de loop der jaren hebben opgebouwd. Misschien begint verandering wel net zo: klein, bijna onzichtbaar. Een idee dat wortelschiet, een gebaar van vertrouwen, iemand die toch weer het gesprek aangaat. Net zoals bloembollen die in het voorjaar weer boven de grond komen. Misschien is dat precies wat we nodig hebben: geduldig blijven, blijven zoeken naar het licht en elkaar de ruimte geven om op te bloeien.
Rianne
VAN DER HULST
Woont: in Noordwijkerhout | Beroep: beleidsadviseur en projectleider bij de KAVB en met trots het “bloemenmeisje” van het familiebedrijf Hulstflowers | Leeftijd: 39 jaar | Hobby’s: fietsen, varen en lange wandelingen maken in de natuur en langs het strand | Favoriet vakantieland: Spanje en de Canarische Eilanden
FOTOGRAFIE Sandra Aartman